Column Han van der Horst =- Brand!
Lieve mensen, we hebben bij ons in de streek een paar duinbranden gehad. De ergste was geloof ik bij Ouddorp. Bij mij in de tuin hangen de blaadjes van een vlier slap en ook de heg heeft dorst. Dat is onvoorstelbaar want mijn huis staat op natte veengrond. Ik heb er zestig jaar geleden nog gezien hoe de eerste palen de grond in gingen. Hoge betonnen gevaartes. De eerste tien twintig meter of zo hoefde het heiblok niet te werken. De paal zakte onder zijn gewicht zo de grond in. Daarna begon het echte heien pas. Met stoom ging het heiblok een stuk de hoogte in, daarna viel het met een zware klap op de betonnen paal. De klappen daverden door de hele buurt. Wij beschouwden dat niet als overlast. Zoals nu zeker wel zou gebeuren. We probeerden niet via de rechter de boel stil te leggen. Het klonk ons allemaal als muziek in de oren. Er werd gebouwd in Nederland.
Dit verhaal vertel ik alleen maar om duidelijk te maken hoe zacht en nat de grond onder onze buurt is. En nu staan zelfs bij ons de planten droog. Ik houd me aan het verbod te sproeien en ik haal zeker geen water uit de naburige vijver. Elke druppel is nodig. Dat bewijzen de slap hangende blaadjes in mijn tuin.
Zouden er nu dominees zijn, die daadwerkelijk deze zondag tijdens de dienst hebben gebeden om regen? Het zou me niets verbazen. De droogte houdt nu al weken aan. Je kunt er niets wezenlijks tegen doen. Dan is de enige beproefde remedie het aanroepen van de allerhoogste. Dat gebeurt al eeuwen.
Veertig jaar geleden was ik voor mijn werk in Colombo Sri Lanka. Daar waren door aanhoudende droogte de stuwmeren voor de hydro-elektrische centrales leeggelopen .Het land leed onder stroomgebrek en elke middag werd de elektriciteit afgesneden. In de krant las ik dat de regering de burgers niet tevergeefs had opgeroepen om regen te bidden. Dit gebeurde op grote schaal en regelmatig regende het pijpenstelen. Helaas boven de oceaan en niet op het land. Toen ik naar Nederland terugvloog, waren de beperkingen op het stroomgebruik nog steeds van kracht.
Een jaar geleden nog had ik dit verhaal kunnen brengen als de anekdote van een bereisde Roel die ermee wil zeggen dat elders in de wereld toestanden heersen, waar wij ons in Nederland geen voorstelling van kunnen maken.
Nu dus wel. We zitten met een overbelast elektriciteitsnet. We zien op de televisie hoe de ene na de andere centrale dicht moet vanwege de droogte. En zo kom ik dan weer terug op mijn onderwerp van de vorige week: de droogte die ons nu al weken teistert.
En de heimachines die je nergens meer hoort.
Misschien kunnen wij niet alleen om regen bidden maar ook om heimachines die met elkaar het lied van de vooruitgang trommelen. Dat zou pas een mooie combinatie zijn.
Ik kan mij dat als oude vent prima voorstellen: de regen die op het vensterraam slaat terwijl je in de verte het gedreun hoort van de heimachines. Voor jongeren is dat een sprookje, iets onwerkelijks.
En zo loop ik dan in de snikhitte door de wijk, terwijl ik me toestanden indenk die waarschijnlijk niemand meer zal meemaken. En ik hoor de stem van mijn vader die zong: ¨Brand in Mokum. Brand in Mokum. Zie de schunder, zie de schunder. Maar daar is geen water. Brand in Mokum, Ik had geen idee wat zie de schunder betekende. Nu leer ik via Google dat mijn vader had moeten zingen: zie, het is ginder. Maar dat ¨Daar is een water¨ is dan weer heel actueel. En hier is het lied van de Franse brandweer. Dat hebben ze wel verdiend na zoveel zware weken. https://www.youtube.com/watch?v=fbAoS5Y7lSo&list=PL8fXO7qy5_ucYkg-xduiHb9XYUJRufk35&index=4 Da