Marjoleine van Aperen
Marjoleine is Stadsdichter van Vlaardingen 2017 – 2019. Haar columns zijn uit het leven gegrepen. Vaak humoristisch, regelmatig ontroerend, soms dichterlijk. Een plezier om naar te luisteren! Lees hier meer op haar Facebookpagina. Let wel op alle teksten rust auteursrecht ©Marjoleine van Aperen

Reageren kan via marjoleine@delateavond.nl

Klik op de titel om de column te beluisteren.

 

Het heerlijk avondje 3-12-2018

De sinterklaasavond bij mijn ouders was weer erg geslaagd! Zoals elk jaar zijn we getrakteerd op een berg gezelligheid en cadeaus en natuurlijk was het ook dit keer, op geestelijk niveau, zeer uitputtend.

Als vanouds was het namelijk weer enorm warm in hun huis, zo gezellig met de houtkachel aan en de thermostaat op 24. Ieder jaar weet je dat je iets heel luchtigs aan moet trekken, ook al vriest het buiten, en toch kleed ik mij steevast weer te warm, waardoor bij de vlam al snel gaat doven. Niet alleen ik heb daar last van hoor één der zussen trok al snel haar zomerjurkje uit en liep vervolgens in haar panty met hemd door het huis. En eigenlijk is dit alleen tijdens Sinterklaas zo heet, misschien omdat mijn ouders de Sint uit dat warme land nog steeds een warm onthaal willen geven ?

Een ander vermoeiend element  is het steevast door elkaar heen praten en interrumperen; Je bent bijvoorbeeld aan de praat met iemand en dan wordt er onderwijl iets aan je gevraagd terwijl er tegelijkertijd ook nog eens een algemene mededeling wordt gedaan. sinterklaasavond lijkt dit op te roepen. Zou dat toch een vorm van spanning zijn misschien ?

Nu ja, vroeger werd het hele festijn dan ook wel levensecht gebracht; Met de hele familie, zeker 20 man, ontvingen wij  toen Sint én Piet en soms zelfs ook zijn schimmel met luid, door gitaar begeleid, gezang terwijl wij vreesden mee te worden genomen in één van die juten zakken. Éen keer met schoen zetten, inderdaad voor diezelfde kachel en begeleid door de gitaar, met een wortel en water voor het paard en een paar liedjes voor de Sint, lagen er ’s ochtends paardendrollen op de schoorsteenmantel. Ik geloofde dan ook tot mijn 12e in de Goedheiligman.

Enfin, velen praatten dus weer lekker door elkaar in de oververhitte kamer waar de hond van mijn ouders continue achter je aan loopt of opeens vlak voor je staat, op zoek naar eten en gezelligheid. Het dier is super lief maar naar mijn smaak zeer irritant als ze voor de zoveelste keer tussen je benen doorwroedt tegen je aan aan of op je voeten gaat liggen. En niet alleen Dobber de hond, maar ook familieleden hebben de neiging zich een weg te duwen van de bank naar de koelkast, rookserre (die héérlijk koek is) of toilet, waardoor ik uiteindelijk het gevoel krijg in een flipperkast van 40 graden opgesloten te zijn.

Ondanks deze status quo, heb ik de neiging , of de onuitgesproken taak de boel een beetje te leiden, of in ieder geval mijn moeder te helpen met het eten, de hapjes en de drankjes. Hier en daar sus ik wat brandjes, waarschijnlijk door oververhitting, en probeer ik de sfeer perfect te laten zijn door nog meer kaarsen te plaatsen en de verlichting wat aan te passen.  En o ja, ook roep ik continue “He Google, STOP”,  aangezien mijn zwager steeds weer de muziek luid aan zet. Wellicht maakt dit hém rustig.

Na ons zeven uur aan pakjes en surprises gelaafd te hebben, zijn rond middernacht alle cadeaus van hun papier ontdaan en bij de juiste eigenaar terecht gekomen. We hebben zelfs shows gehad van mensen in een 80‘s- trainingspak, Nanny Mc Phee en Queen met I want to break free. Wij zijn weer blij en vrij te gaan en kijken goedlachs uit naar volgend jaar.

Dag Sinterklaasje !

©Marjoleine van Aperen

 

Gedicht: 26-11-2018

Op de paden van mijn jeugd

wandel ik door het platte land,

met op mijn rug nog steeds de rugzak,

wat meer gevuld onderhand

In de sporen van mijn moeder

en op de grond van vader lief,

geniet ik vn het pure

dat het leven mij hier biedt

Lopend in de verse sneeuw

bevries ik nieuwe sporen

Blatende schapen passeren mij,

richting het beloofde grazig groen

Ganzen marcheren  op het gladde ijs

en zo om de pas mist er één een wak

De mollen zijn wijzer en houden zich van de domme,

terwijl ook de varkens zich de grond in boren,

zie ik voor even enkel wit:

het bedekt voor dit moment

de zwarte schimmen op deze mistige weg

©Marjoleine van Aperen

 

Column 19-11-2018: Superieure supermarkt?

https://static.businessinsider.de/image/5813043708d7e937008b472b-889/supermarkt%201.jpgEen mooie ontwikkeling was het: het ontstaan van de SUPERRRmarkt: een winkel met een keur aan producten waar je zélf je spullen kunt pakken, in plaats van dat de verkoopmedewerker het je aangeeft. Vrijelijk kon men door de winkel gaan om de boodschappen te verzamelen. Eerst nog met een mandje, later bij de grotere zaken al snel met een wagen. En haast niet meer voor te stellen, typte de kassamedewerkers de bedragen handmatig in en wisten ze, toen dat in opmars kwam, de barcodes vaak ook nog uit hun hoofd. Wat een goede oude tijd was dat. Rustig liep je door de winkel, eventueel voorzien van de nodige informatie dan wel advies en in mum van tijd was de eindsomma bekend. Heden ten dage is dat wel anders.

Alleen bij de supermarkt parkeren kost doorgaans al een kwartier. Of omdat er domweg geen plaats is, of omdat er iemand op de parkeerplaats zijn auto niet uit of in het vak weet te plaatsen, dat zeker twee maal zo groot is als het vehikel zelf.

Eenmaal een muntje voor de kar gevonden en jezelf door de klapdeuren geworsteld, begint het zoeken en manoeuvreren.

Want assortiment en keuze is er ten overvloede en aan productkennis een groot tekort.  Bij vrijwel alles waar ik de aanwezigheid dan wel vindplaats van vraag aan een medewerker, wordt ik met grote ogen aangekeken. Vaak wordt er ook een collega bijgehaald of zegt men dat de betreffende waar niet verkocht wordt, terwijl ik zeker weet van wel.  Kikkererwten of geconcentreerd citroensap bijvoorbeeld, of zoiets als tofu. Ik geef de medewerkers dan hints waar het normaal bij ligt en uiteindelijk na onderwijl  4 medewerkers om me heen verzameld te hebben, ontvang ik dan meestentijds een antwoord. Ik ben mij ervan bewust dat het niet de meest gangbare artikelen zijn, maar het behoort mijns inziens bij de hoofdtaken van een supermarktmedewerker.

Ook lijkt het mij normaal dat er ruimte voor je wordt gemaakt om te passeren of je goederen in te laden. Meer dan regelmatig echter ben ík degene die opzij moet gaan voor een vulkar of een enorme stapel, met kabaal neergegooide dozen.  Met de helft van de gewenste boodschappen in de kar uiteindelijk bij de kassa aangekomen, staat je regelmatig nog zeker één verassing te wachten. De persoon voor je kan zijn geld of pincode niet meer vinden, of er wordt net van kassala gewisseld, het artikel scant niet,  of wordt met een foute prijs gescand.  Dit is vanzelfsprekend een en/of situatie. Dat alles frustreert mij, noem ik verre van super  en geen innovatie.

Misschien dien ik toch over te schakelen op de digitale supermarkt.

©Marjoleine van Aperen

Column 12-11-2018: Even ontspannen

Afgelopen zondag ging ik met mijn moeder en drie zussen een dagje heerlijk naar de sauna met aansluitend een nachtje in een hotel. Héél even de boel de boel laten en niet bezig kunnen zijn met allerhande huishoudelijke of administratieve zaken. Even geen sociale verplichtingen of andersoort beslommeringen. Even alleen maar liggen, in de warmte, zonder de mogelijkheid te praten, want, dát mag niet in de sauna.

Om 10.00 uur was ik bij mijn moeder thuis en vertrokken we naar één der zussen om die op te halen. Het bestemmingsadres had ze nog niet ingevoerd op de navigatie omdat ze niet wist hoe dat moest. Terwijl ik het in haar telefoon zette, vroeg ze zeker drie keer of ik wel wist waar we naar toe moesten en ondertussen vroeg ik haar, of ze wist hoe we naar de op te halen zus moesten rijden. Eveneens kreeg ik na een keer of drie het antwoord dat ze het volgens haar wel wist. Alleen was ze bang de afslag te missen, mocht ik ook een aantal malen horen.  Na mijn nog niet uitgeslapen hoofd koel gehouden te hebben, arriveerden we keurig op tijd op onze tussenstop. De zus deed open in haar joggingbroek en sloffen met haar haar in de war. Ik vreesde dat we voorlopig niet op weg zouden gaan naar de thermen, zeker aangezien ze al een maand overwerkt thuis zit. Maar schijn bedroog. De sportschoenen gingen aan en ze was klaar om te gaan, fijn !

Nu gedrieën in de auto ging het routegedoe gewoon door. Ik bewaarde zoals altijd mijn opgelegde kalmte en na, gelukkig vele kilometers op dezelfde A-weg, arriveerden wij bij ons rustoord. Ik had er meer zin in dan ooit… Als verassing kregen we allen ook een, inmiddels zeer welkome behandeling kado van ons moeder. De inventarisatie van wie wat, en wat niet wilde, kostte wel weer wat tijd, alsook het later bij de balie terugkomen voor de behandeltijden en het daarná weer terug gaan voor de wijziging ervan, maar…wat een heerlijke traktatie !

Klaar voor de ontspanning, zetten we, gekleed in onze badjas, de eerste stappen in de warme oase. Gezamenlijk deden we de eerste sauna en vervolgens waaierden we in twee-, dan wel drietallen uiteen. Weer bíjeen, bleek mijn moeder haar badjas kwijt.. Ze had tot die tijd met een lap, ofwel hamamdoek genaamd, rondgelopen en kwam nu tot het besef dat ie weg was. Paniek in de tent natuurlijk.. Rustig gingen we vier gezusters letterlijk haar gangen na en vonden hem bij het ..entree. Een drankje en hapje waren inmiddels wel gewenst, dus discussieerden we een minuut of vijf en namen vervolgens onze posities, eerst op een loungebank en later aan een tafel, in. Ik liep nog éven twee keer heen en weer naar de lockers om wat telefoontjes naar het hotel te plegen. Alles weer geregeld, besloot ik één momentje alleen een sauna in te gaan, die ene met ontspannende kruiden. Het was weldadig.. totdat, de klassieke muziek die er ook gedraaid werd, op repeat leek te staan. Steeds opnieuw galmde dat droevige deuntje door de warmte; Ik vertrok.  Spoedig kwam ik moeder tegen; Ze was nu haar slippers kwijt.Om 7 uur, na een ontspannen massage, kleedden we ons aan en vertrokken naar het hotel. Op naar het avondeten en een bed. En, het moet gezegd, beide waren naar wens.  Enkel de vele trappen en lange gangen van de kamer naar de eetzaal braken wat op. Zeker voor mijn moeder en zus, dus, regelde ik een rolstoel die ik eenmaal afgepeigerd aangekomen bij ons onderkomen, dezelfde gangen weer doorjoeg om te retourneren. Na nóg een keer het parcours te hebben afgelegd om een extra deken te regelen, kroop ik onder mijn warm duvet.

Een dagje sauna genereert écht ontspanning; Eenmaal thuis ben je uitgerangeerd en waardeer je gewoon, in je eentje op de bank liggen, enorm.

©Marjoleine van Aperen