Column Han van der Horst – We vergeten van alles, ook code rood
Lieve mensen, is de hitte bij U al het huis uit? Bij mij blijft hij altijd nog dagen hangen. Dat is ook niet zo gek. Een steen die een tijdje in het vuur heeft gelegen, is ook nog heel lang warm. Hoe dan ook, als we verkoeling zoeken, kunnen we die weer op het balkon, in de tuin of op straat vinden. Zeker als na het donker de temperaturen dalen.
Verleden week was het andere koek. De media bereidden ons voor op een ongekende hittegolf. Die kon ons leven in gevaar brengen, zo klonken de waarschuwende stemmen op radio en tv. Het zou heel erg worden, misschien wel veertig graden. En verdraaid, dat is nog bijna gebeurt ook. Het weer trakteerde ons op een paar plaknachten. Op straat heersten tropische temperaturen. ¨Ik ken dit weer wel, het is net Manilla¨, zei ik tegen jan en alleman als ik wilde opscheppen en de bereisde Roel uithangen.
Het was ook net Manilla. Met dit verschil dat dergelijke temperaturen daar elke dag bereikt worden. Er zit niet zoveel variatie in het weer, behalve als er een verwoestende tyfoon aankomt. Voor ons waren de hoge temperaturen van verleden week juist iets bijzonders.
Aan de ander kant: ik ben het ook al weer vergeten en ik denk dat dat voor heel veel mensen geldt. Code rood vanwege hoge temperaturen vervaagt snel in onze herinneringen. Niet alleen bij mij. Ook bij U. Dat weet ik zeker. U hebt nog een vaag beeld van de hitte en over een paar dagen is alles vergeten. Of kunt U nog precies vertellen wat voor weer het verleden jaar om deze tijd was? Daar hebben we met zijn allen geen idee meer van. Dat moet je opzoeken. De 29e juni 2025 was een wolkeloze dag met tropische temperaturen. Van 30 juni tot 2 juli gold code oranje in het zuidoosten vanwege de extreme hitte. In het Limburgse Beek werd 39 graden gemeten. Van elf tot 15 augustus volgde een tweede hittegolf met tropische temperaturen.
Ja, we vergeten het weer snel. Datzelfde geldt voor ziektes. Rond het einde van de Eerste Wereldoorlog woedde een pandemie die Covid volstrekt in de schaduw stelt. De naam was Spaanse griep en er stierven net zoveel mensen aan als aan de oorlogshandelingen van de vier jaar daarvoor. In Nederland vielen meer dan twintigduizend slachtoffers, ongeveer net zoveel als tijdens de Hongerwinter. Toch maakt de Spaanse griep geen deel uit van ons collectieve geheugen, net zo min trouwens als de vijftigduizend dienstplichtige Nederlandse jonge mannen die niet terugkeerden van Napoleons tocht naar Rusland. Er is geen gedenkteken voor hen te vinden.
Ik heb dat altijd heel vreemd gevonden. Maar nu denk ik er anders over. Corona heeft ons leven haast twee jaar op slot gedraaid. Toch denken we daar over het algemeen nooit meer aan. Wij zijn het vergeten. Niet alleen de burgers maar ook de overheid die nauwelijks geleerd heeft van de epidemie. De parlementaire enquête die nu wordt gehouden, trekt alleen de aandacht van politieke junkies. En het gaat niet zozeer over wat er toen gebeurd is als wel over de vraag hoe de opgeroepen ministers en geleerden zich eruit wisten te draaien. Zo kreeg Rutte veel lof voor de gehaaide manier waarop hij steeds van onderwerp wist te veranderen zodat de enquêtecommissie geen vat op hem kreeg.
Covid, wat is dat?
Code rood, hoe zat dat ook al weer? Om Uw geheugen op te frissen: hier bezingt Sergio Mendes and Brasil 77 hun tropische land. https://youtu.be/ledAafq8Nsw