Column Han van der Horst – Geen Arabische straatnamen in Bleiswijk
Lieve mensen, ik wil het vandaag hebben over knikkende knieën en standvastigheid. Niet bij U. Bij bestuurders. Daarvan geeft onze streek deze week twee voorbeelden te zien. We beginnen maar met de knikkende knieën. Die waren te zien in het gemeentehuis van de ongelukkige fusiegemeente Lansingerland, die nooit tot stand had mogen komen, maar dit terzijde.
Onderdeel van die gemeente is het dorp Bleiswijk. Daar verrijst dezer dagen een nieuwbouwwijkje. In dat geval moeten alle voordeuren een huisnummer wordt toegewezen. Daarvoor is het weer nodig dat de straten een naam krijgen. Ik vertel dat zo precies omdat ik tot voor kort deel uitmaakte van de straatnamencommissie Schiedam. Zo´ń straatnaam moet kort en duidelijk zijn. Dat is van belang omdat ambulance en brandweeer onmiddellijk ter plekke moeten kunnen zijn. Je kunt geen misverstanden hebben door onduidelijke namen of een onlogisch huisnummerverloop. Ook helpt het als er een onderlinge samenhang bestaat. Daarom heb je in Nederland componistenbuurten, ambachtswijken enzovoorts. Het nieuwe buurtje bij Bleiswijk krijgt een wadi. Dat is de afkorting van Water Afvoer Drainage en Infiltratie. Een ander woord hiervoor is infiltratievoorziening. Het is een lager gelegen plek waarin het hemelwater bij stortbuien zich verzamelt zodat de straten niet onderlopen. Dat gebeurt ook met wadi´s in Afrika en het midden oosten. Dat zijn droge rivierbeddingen die alleen onder uitzonderlijke omstandigheden als waterafvoer dienen. Wat dacht de straatnamencommissie? We noemen die nieuwe straten naar wadi´s. Wadi Damm, Wadi Moesa enzovoorts. Deze wadi´s zijn in het echt te vinden in Marokko, Oman en Jordanië. Even googlen: de meeste blijken
Wat gebeurt: 44 Bleiswijkers stonden op hun strot. In hun dorp Arabische namen! Het moest niet gekker worden. De omvolking had ook hun tuinderijen bereikt. Bleiswijk heeft een dikke tienduizend inwoners maar het gemeentebestuur ging meteen door de knieën voor die 44 xenofoben. Nu krijgen de straten namen als tuindersvlet en trekschuit, want die zijn oud-Hollands. Omdat 44 schreeuwlelijken hun onwelluidende stem verhieven.
In Maassluis ging het anders. Daar is onlangs een college gevormd door de VVD en een plaatselijke rapaljepartij, Leefbaar Maassluys, die onder leiding van de agitator Gary Bouwer elf zetels binnenhaalde met programmapunen a;s geen asielzoekers, wel een bruisende horeca en een nachtmetro. Bouwer, die bestuurskunde studeerde, is nu wethouder integratie. Hij wil zich aan de spreidingswet houden door namens de gemeente de opvang van nul asielzoekers aan te bieden. Nul asielzoekers. Nul Nul. Dan weet je wie je in huis hebt met zo´n gast. Op zijn linked in pagina noemt Bouwer zich sociaal-conservatief.
Maar nu vindt hij de pas benoemde burgemeester Jack de Vries, in een grijs verleden spin doctor van Jan Peter Balkenende en een tijdje staatssecraris van defensie. De burgemeester is tegen oneigenlijk gebruik van de wet en wil een serieus aanbod doen. De stoottroepen van Leefbaar Maassluys, het woedende volk achter Bouwer, heeft er inmiddels voor gezorgd dat de burgemeester mét zijn gezin extra politiebescherming voor de deur heeft. Uiteraard nam de grote leider afstand van zijn al te ijverige aanhangers. ¨Uiteraard staan wij achter de burgemeester. Wij keuren elke vorm van geweld af. In tegenstelling tot de angsthazen in Lansingerland wijkt Jack de Vries niet. Die heeft trouwens voor hetere vuren gestaan en hij kan een formidabele en hardnekkige vijand zijn zoals velen hebben ervaren die hem ooit de voet dwars zetten. Ook de nieuwbakken wethouder Gary Bouwer zal dat ervaren. Die wordt er ooit door Jack de Vries op een formidabele wijze ingeluisd. Dat merkt hij pas als het te laat is. Hoe dan ook, zowel de 44 klagers als alle stemmers op Leefbaar Maessluys hebben dit lied verdiend. Het gezicht van de maan. https://www.youtube.com/watch?v=RoMD9ybSKkg&list=PL39z-AAkkattGLfEghqlE0tPqSHF_wCmi