Column Han van der Horst – Drugs in Rotterdam
Lieve mensen, oude tijden keren terug. Een kleine twintig jaar hebben we weinig meer gehoord over drugsoverlast in Rotterdam. Althans van de oude soort: dat zieke, vervuilde junks door de straten zwierven, in het openbaar gebruikten en mensen aanklampten voor een paar guldens – het was nog in de guldentijd – zogenaamd om het nachtverblijf te betalen of de trein te kunnen nemen naar huis. Ik werd regelmatig aangesproken door een kalende junk, die wanhopig op zijn schedel wees. ¨Ik ben beroofd. Ik ben op mijn kop geslagen. Heb je alsjeblieft een paar centen om de tram te nemen!¨.
Naast het oude Centraal Station, op de Conradstraat, organiseerde dominee Visser van de Pauluskerk een soort ontmoetingscentrum voor junks. Het was in feite een grote markt waar verslaafden sjacherden om een beetje heroïne. Degenen die er het ergst aan toe waren, bedelden om het schraapsel uit de opiumpijpjes van anderen. De boel liep op den duur zo uit de hand dat de toenmalige burgemeester Bram Peper er een einde aan maakte.
Een andere plek van drugsgerelateerde treurnis was de tippelzone op de Keileweg vlak bij de Merwehaven tussen Rotterdam en Schiedam. Ook daar zijn korte metten mee gemaakt. Dat is nu twintig jaar geleden.
Sindsdien was dit gedeelte van de Rotterdamse zelfkant minder zichtbaar. Een laatste overblijfsel was een morsig vrouwtje dat je op de West Kruiskade aanklampte met de mededeling dat ze jarig was. Als je dan niks gaf, begon ze te schelden.
Volgens mij kwam deze schijnbare verbetering voornamelijk door het feit dat heroïne uit de mode raakte. Cocaïne kwam tegelijkertijd sterk op en die opkomst werd vergezeld door de introductie van allerlei synthetische drugs. Tegenwoordig is drugsgebruik behoorlijk algemeen en in feite geaccepteerd. Je merkt er als buitenstaander niet zoveel van omdat heel veel verslaafden er tegenwoordig in slagen hun normale leven voort te zetten. Familie en naasten hebben er last van maar de samenleving om zo te zeggen niet. Vergelijk het met alcoholisten die toch in staat zijn gewoon te blijven werken. Sinds de eeuwwisseling is veel drugsgebruik onzichtbaar geworden. Kijk ook naar het witte eiland Goeree Overflakkee. Ik hoef U niet te vertellen waar die bijnaam vandaan komt.
Maar in Rotterdam is nu een nieuwe categorie verslaafden op straat gekomen die er net zo slecht aan toe zijn als de klantjes van dominee Visser destijds naast het Centraal Station. Ze zijn dakloos. Ze zijn zwaar afhankelijk van crack en middelen die daarop lijken. Ze bedelen. Ze zorgen voor een onveilige sfeer. Ze doen hun behoefte op de stoep. Voor een belangrijk deel is dit het gevolg van de ongereguleerde arbeidsmigratie en de gewoonte van malafide uitzendbureaus ontslagen medewerkers ook letterlijk op straat te zetten. Ze verliezen hun baan en daarmee meteen hun bed.
Zo wordt de schone schijn van onze samenleving als een sluier afgetrokken. Een radeloze onderklasse maakt zichzelf in Rotterdam zichtbaar en dan ook nog in een iconisch gedeelte rond de Nieuwe Binnenweg en het Museumkwartier. De leden daarvan kunnen zich niet de normen en waarden van de nette burgerklasse veroorloven. Daar hebben ze het geld niet voor. Laat staan het onderdak. Wethouder Buijt wil ze nu zoveel mogelijk opjagen in de hoop dat zij de stad verlaten. Hij zal boa´s bijvoorbeeld opdragen het bij elkaar gebedelde geld af te nemen. Tenzij deze zwervers accepteren wat hij hulp noemt maar waarvoor de stad de faciliteiten niet op orde heeft. Ik kan hem voorspellen: de werkelijkheid laat zich niet verbergen. En nu take a walk on the wild side. Lou Reed https://www.youtube.com/watch?v=oG6fayQBm9w&list=RDoG6fayQBm9w&start_radio=1