Column Han van der Horst – Mishandeling proces Delft
Lieve mensen, we kennen allemaal het verhaal van het tienjarig meisje dat de rest van haar leven intensieve zorg nodig heeft omdat ze door haar pleegouders, haar pleegouders dus, zo is mishandeld. De tragedie speelde zich in Vlaardingen af. Het meisje werd vaak in een kooi opgesloten en min of meer uitgehongerd. Op school en in de straat vroeg ze om hulp. Niemand luisterde. De hulpdiensten waren vooral bezig langs elkaar heen te werken en de medewerkers van jeugdzorg konden het maar wat goed met het mishandelende echtpaar vinden. De rechtzaak is nog steeds gaande.
Wij denken: in Nederland is het allemaal goed geregeld: kinderen die thuis onvoldoende zorg krijgen, worden liefdevol opgevangen. Zij komen in groepshuizen terecht of bij pleegouders. Wat daar in Vlaardingen gebeurde is een afschauwelijk exces. En als we wat ouder zijn denken we aan die lieve koningin Juliana, beschermvrouwe van Pro Iuventute en de jaarlijkse kalender die onze vader en moeder voor het goede doel kochten.
Maar het was geen incident. Momenteel vindt in Delft een proces plaats dat heel veel gemeen heeft met het Vlaardingse drama. Luister: Cindy´s man is doodziek en terminaal. Ze krijgt hulp van Max, die met haar een relatie begint en onder de ogen van de stervende echtgenoot bij haar intrekt. En uitgerekend in zo´n huishouden plaatst men een tiener – denk ik – met een lichte verstandelijke beperking. Die moest de hele boel schoon houden en voor Cindy´s kinderen zorgen. In een bed mocht ze al snel niet meer slapen. Ze werd naar de koude vloer van de serre gejaagd, met een enkele deken en een kussentje. Als ze niet hard genoeg werkte, moest ze uren lang staan. Er zijn sigaretten op haar huid uitgedrukt. Ze kreeg nauwelijks te eten.
Let wel: in dit huishouden kwam thuiszorg langs. Wel deden er zeven een melding via misdaad anoniem. Uiteindelijk bemachtigde het meisje een telefoon en belde zelf de politie. Ze had een gebroken rib, twee blauwe ogen, zwellingen op haar kaken en allemaal kleine wondjes op haar rug. Daarna volgde pas actie.
Voor de rechter geven Cindy en Max elkaar de schuld van de mishandelingen. Ze zullen allebei wel een fikse straf krijgen als je de vijf jaar die tegen Max geëist zijn tenminste fiks noemt. Wat dat meisje is aangedaan, heeft overigens kenmerken van een ziekelijk sadisme. Cindy en Max moeten genot hebben ontleend aan de manier waarop ze het meisje tiranniseerden en mishandelden. Daarom ligt TSB wat mij betreft in de rede.
Maar daar gaat het allemaal niet om. Het gaat erom dat de bevoegde autoriteiten zo´n licht verstandelijk beperkt meisje uitleveren aan een dergelijk paar. Dat mensen die ervoor hebben doorgeleerd, denken dat ze daar wel tot rust zal kunnen komen en een veilig thuis vinden.
Veilig thuis.
Aan de andere kant kennen we allemaal de verhalen van kinderen die in het kader van het toeslagenschandaal uit huis zijn geplaatst en nu als jongvolwassenen met de psychische brokstukken zitten. Ook horen we steeds meer getuigenissen van jonge mensen die vertellen over de tijd dat ze zonder dat ze een strafbaar feit hadden gepleegd toch werden ingesloten en geïsoleerd bij gebrek aan een betere therapie, althans volgens de leiding van de instellingen.
Dat Delftse voorbeeld wekt bij mij het vermoeden dat er een jeugdzorgschandaal zit aan te komen van minstens zo grote omvang als dat van de toeslagen. Ik weet niet wat je met die conclusie moet doen maar ik kan niet anders dan hem trekken. Het wachten is in dit soort gevallen op bestuurders die het hebben over hun mensen die met zijn allen hun stinkende best doen. En die hun ziel en zaligheid leggen in U kent het wel. Het word je droef te moede, alsof je net het volgende lied hebt gehoord: https://www.youtube.com/watch?v=ArlkaVvgdFg&list=RDx3noNiiOsEY&index=3