Column Han van der Horst – Kerkhoven
Lieve mensen, voor je plezier ga je in eerste instantie niet naar de begraafplaats, laten we eerlijk zijn. Toch zijn dat vaak heel idyllische plekken met prachtig geboomte en fraaie struiken waar je op je gemak kunt wandelen of op een bankje zitten juist om over het leven na te denken. Als ik uit wandelen ga of een onbekend dorp bezoek, wil ik graag even kijken op het kerkhof. Dat kan ik iedereen van harte aanbevelen.
Ik kom op deze gedachte vanwege een internationale gebeurtenis. Verleden week woensdag zaten de presidenten Poetin en Xi te keuvelen terwijl buiten hun weten de microfoon en de camera open stonden. Poetin had het over het min of meer eeuwige leven. Hij vertelde hoe je het aardse bestaan steeds opnieuw kon verlengen door de transplantatie van versleten organen door die van anderen. Je kon merken dat president Xi niet precies wist wat hij hier mee aan moest. Ja wat moet je dan zeggen? Hij opperde maar dat in de nabije toekomst mensen misschien honderdvijftig jaar of ouder zouden kunnen worden.
Het was duidelijk dat Poetin een wensdroom uitte. Hij is niet van plan dood te gaan. Toch schijnt zijn gezondheid niet helemaal honderd procent te zijn. Ik moest onmiddellijk denken aan kapitein Kathrin Janeway en het ruimteschip Voyager uit de beroemde Star Trek serie. Die is onderhand ook al weer een kwart eeuw oud.
Op haar reis door een onbekend deel van de melkweg ontmoet zij de schepen van de Viidians. Dat volk is getroffen door een ziektekiem, de phage, die hun organen langzaam opeet. De Viidians kennen geen remedie maar ze kunnen hun leven verlengen door middel van orgaantransplantie. Daarom zijn hun ruimteschepen op jacht naar andere intelligente levensvormen, waarvan de organaen vervolgens voor transplantatie worden gebruikt. Ze zien er dan ook heel wanstaltig uit, die Viidians.
Daar deed Poetin mij aan denken met zijn wens het eigen leven te verlengen met de organen die bij anderen zijn geoogst. De Viidians zijn overigens niet lief en daarom helpen kapitein Janeway en haar bemanning niet bij het vinden van een vaccin of iets dergelijks.
Je vraagt je af wat er zou gebeuren als de chirurgen aan de hersens van Poetin toe zijn. Als die vervangen worden, wat blijft er dan van zijn herinneringen en zijn persoonlijkheid over? Je hebt wel science fiction verhalen waarin iemand dat allemaal vanuit de eigen hersenen weet te uploaden naar een computer. In dat geval ontstaat echt een eeuwig leven, tenminste zo lang niemand de harde schijf wist en de stekker uit het stopcontact haalt.
Toch wordt het je koud om het hart als je weet dat wereldleiders met een atoombom in hun arsenaal fantaseren over hun eigen eeuwige leven. Ik benadruk daarbij dat hun eigen. Ze hebben hun persoonlijke belang op het oog en niet van de mensheid.
Ondertussen laat zo´n wandeling op het kerkhof bij U in de buurt goed zien hoeveel langer ons leven gemiddeld is geworden vergeleken met dat van vorige generaties. Oude graven van mensen die meer dan zeventig jaren haalden, zulke graven zijn zeldzaam. Een jaar of tachtig terug vonden we het een mooie leeftijd als je de 69 haalde. Weet U waarom de oorspronkelijke pensioengerechtigde leeftijd 65 jaar is? Dat is een uitvinding van Bismarck, rijkskanselier van Duitsland in het laatste kwart van de negentiende eeuw. Hij wilde een staatspensioen invoeren met als ingangsdatum het vijfenzestigste leensjaar want de statistiek leerde hem dat de mensen dan gemiddeld nog twee jaar te leven hadden. Dat is nu wel anders. En dan nu speciaal voor Vladimir Poetin: aan de muur van het oude kerkhof. Johnny Jordaan én Wlly Alberti https://www.youtube.com/watch?v=ngcSVrf7mVw&list=RDngcSVrf7mVw&start_radio=1